A DERRADEIRA CIDADE DO MUNDO

hectoryandromaca

Unha vez pedíronme un pito en troques dun paquete enteiro. Foi unha amiga nun corredor.

Agora ela durme nun ascensor e pide cigarros nos corredores da cidade.

Agora os dormitorios son ascensores pero moi grandes, non como os de antes, os que só elevaban ata 240 kg.

Unha vez unha muller coidou a uns nenos cunha arma na man. Os nenos só tiñan que comer as natillas sobre o mantel de plástico da mesa mais querían ser maleducados e pasábanse o día apuntándose á cabeza.

Recordo que aínda que vivían nun ascensor dos grandes, baixaban pola escaleira para amolar á muller.

A muller que levaba unha arma na man ía unha vez á semana a limpar á cidade. Era un traballo sinxelo porque os habitantes eran moi organizados e ela só tiña que recoller un saco impermeable e levalo por un túnel ás aforas para tirar o lixo. O vento era o que afastaba os olores a miles de quilómetros da derradeira cidade do mundo. Era sempre o mesmo vento que viaxaba de norte a sur dando infinitas voltas ao redor do globo. Para cando regresaba á cidade xa perdera os malos olores ou polo menos iso parecía.

Ninguén sabía por que fóra non había nada máis que area. Pisala daba moito frío e por iso ninguén saía da cidade e sempre tiñan á calefacción posta e por iso ata os que pedían cigarros, como a miña amiga, estaban sempre sorrindo e subindo e baixando nos seus ascensores, aínda que fosen dos de antes, por toda a cidade mentres durmían.

Non sei que pasou un día no que a muller que levaba unha arma na man deixou aos nenos comendo, como de costume as natillas sobre o mantel de plástico da mesa, baixou no seu ascensor e camiñou polo túnel lonxe da cidade co saco impermeable.

Eu non sei porqué pero ese día movíanselle os poucos cabelos que se lle escapaban do moño cando saíu do túnel e subiu á torre para tirar o lixo.

Tampouco sei por que uns minutos despois o vento veu do sur.


neuras

Os paxaros suicidas
aliméntanse unha soa vez para morrer,
comen as palabras que ninguén quere escoitar.
Son os paxaros do esquecemento.
Invisibles voan entre as pólas das árbores de aceiro.
(DA DERRADEIRA CIDADE DO MUNDO)
Homes e mulleres
murmuran ou berran os seus corazóns abandonados
sentados á sombra da lúa baixo as árbores,
(DA DERRADEIRA CIDADE DO MUNDO)
castigados polos estómagos que se devoran a si mesmos
sen querer máis palabras de puros pensamentos.
As pesadas olleiras dos que un día foron humanos
disfrazan os rostros de luz de lúa
tinguida de lume devastador da selva amazónica.
Agora os homes e as mulleres
(DA DERRADEIRA CIDADE DO MUNDO)
morrían atropelados polas súas palabras,
buscando a derradeira da súa vida.
Palabras a piques de rebentar,
que en oído alleo perforaría o tímpano do corazón
e dilatarían pupilas de bágoas seguidas de sorrisos
regalados ao vento.
O vento,
eses amantes malditos,
co seu puro amor move os cabelos das bestas.
(DA DERRADEIRA CIDADE DO MUNDO)
Pero ninguén quere oír nin agasallar sorrisos
ao amor do vento.
O vento move tamén os cabelos dos homes e mulleres
que murmuran ou berran os seus corazóns abandonados
sen que lles importe deixar fuxir as neuras,
que andoriñas en bandada atrapan nos seus intestinos
transformándoas en gotiñas de vida húmida
que sobre as árbores de aceiro
farán nacer carriza de algodón que será leito de morte
dos homes e mulleres amantes.
(DA DERRADEIRA CIDADE DO MUNDO)
Poden as bestas bípedes agasallar sorrisos de verdade?
Cando serán capaces de romper os espellos oculares
e entender a súa carne como algo transitorio?
Cando?


siameses

Os nenos da derradeira cidade do mundo xa non queren seguir xogando.

Si, van aos parques e xardíns a permanecer sentados, sen rir, nin xogar, coa mirada perdida no infinito mar de area que lles rodea.

Ás veces míranse uns aos outros pero nunca se falan aínda que eu diría que se entenden porque todos, absolutamente todos, estiveron hai moito, moito antes de que foran rapaces, nunha praia xunto ao mar inmóbil onde a man do home construíu algún día un dique infinito que partía a area e a auga.

Estiveron todos alí, camiñando sen saber porqué e observando que en todo o mar partido había quenllas axitándose ansiosas pola fame, sen saber que o movemento frenético cansa e mata por alimentar a outros.

Os nenos da derradeira cidade do mundo viron un só mundo repetido.

Os nenos da derradeira cidade do mundo choraban mudos e xordos para non distraer as quenllas caníbales.

Os nenos da derradeira cidade do mundo só tiñan o ceo para contemplar en paz aínda que o sol solitario de nubes chegase a queimarlles os ollos.

Os nenos da derradeira cidade do mundo nin sequera se preguntaban como escapar en viaxe de noivos á lúa porque nin serían nunca noivos de amor nin existía xa a lúa.

E por iso é así que os rapaces nos parques e xardíns da derradeira cidade do mundo permanecían sentados sen estar presentes.

Pero eu sei, porque tamén estiven un día no dique, que algúns rapaces vimos a un home tirarse ao mar cheo de quenllas e nadar.

Agora preguntámonos se nós tamén sabemos nadar… e como se fai… e quen nos ensinará…

Porque en iso consiste: os nenos da derradeira cidade do mundo máis eu sentámonos nos parques e xardíns a soñar como nadamos entre quenllas a pesar de que na derradeira cidade do mundo xa non se poida nadar porque non hai mar nin quenllas… aínda que tampouco noivos de amor nin lúa… pode que cando a recordemos a soñaremos.

 

2002

Etiquetas: